Mythofilia

Diefstal Zweet parelde op haar gezicht en druppelde langs haar rug omlaag onder het drukkende gewicht van haar rugzak. De cameratas waarvan ze het hengsel over haar schouder had geslagen, lag op haar schoot. Nylon kietelde haar arm totdat ze haar hand langs haar zij liet vallen. Ze probeerde alert te blijven maar de hitte had haar in zijn greep. Ze werd overmand door slaperigheid en terwijl de M-lijn een tunnel inreed, vielen haar ogen vanzelf dicht. De stem van de omroeper wekte haar met een schok. De deuren gingen dicht. Gauw duwde ze haar bruine krullen opzij en keek uit het raam om te zien waar ze was. Op het bord stond Köttbusser Tor. Met een zucht van verlichting ging ze rechtop zitten. Ongehinderd draaide ze zich om op haar stoel om drinken uit haar rugzak te halen. Ze reikte naar de waterfles in het zijvak toen een zwart stuk nylon van haar schouder op de grond gleed. Ze bevroor terwijl ze langzaam besefte wat er was gebeurd. Naast haar had een jonge man gezeten. Ze had nie...

Seizoensgebonden Zomers waren vroeger anders. Het had altijd wel geregend in de zomer. Maar niet zoveel als nu. Alice keek naar de stroom water die over het raam omlaag liep. Ze zag de wereld door een grijze waas. Het zou een tijdje duren voordat ze weer naar buiten kon gaan. Met een diepe zucht keerde ze terug naar haar bureau. Ze startte de projectie module met een tik en wachtte tot het scherm en toetsenbord voor haar zouden verschijnen. Haar vingers bewogen vlot over de lichtgevende stukken terwijl ze zich aanmeldde bij het digitale kantoor en haar sociale media. Diverse berichten verschenen op het geprojecteerde scherm maar Alice kon zich er niet toe zetten om ze te openen. Nog maar twee weken geleden had de regen iedereen geïsoleerd en het voelde nu al als een eeuwigheid. Er hing een donkere wolk in haar gedachten en ze kreeg hem maar niet opzij. De kou kroop in haar botten en hoeveel truien ze ook aantrok, ze werd er niet warmer van. ‘Waar ben ik mee bezig? Ik kan dit nie...

Herfst vlucht III Heb je deel I en deel II al gelezen? “Zoals het er nu naar uitziet, kwamen je gasten in de storm terecht daar bij de kust. Toen ze probeerden terug te teleporteren, zagen ze niet dat de bliksemgeleider van het teleportatiestation was afgevallen.” “Ik weet niet hoe vaak ik die losse geleider gerapporteerd heb bij de gemeenten Marin en North. Het enige wat ze gedaan hebben, is ruzie maken over wie voor het onderhoud moet betalen."  "Het staat op hun gemeentegrens, mensen uit beide gemeenten gebruiken hem maar ze willen geen van beide de verantwoordelijkheid nemen.  Je zou toch denken dat ze het zich kunnen veroorloven om een robot te sturen om wat schroeven aan te draaien. Ik heb aangeboden om het zelf te doen maar toen gingen ze dreigen met een rechtszaak!” “Hoe dan ook, voor zover ik kan zien hebben de rukwinden van vandaag die geleider losgetrokken waardoor het station onbeschermd was.”, achter zijn rug om keken drie van de Onafhankelijken we...

Herfst vlucht II Lees eerst Herfst vlucht I Bij het stafoverleg de volgende morgen was Alicia blij om te horen dat de Onafhankelijken een teleportatie naar de kust hadden geboekt. Na het overleg ging ze aan de slag met haar administratie. De vergunning voor haar teleportatiestations moest vernieuwd worden. Terwijl ze naar haar dossiers zat te staren, dwaalden haar gedachten af. Deze planeet was ooit bewoond geweest. Maar de bevolking had het verlaten nadat ze de meeste grote bouwwerken hadden ontmanteld. Tegen de tijd dat de planeet weer werd ontdekt, waren zelfs de grootste steden overwoekerd door planten en wilde dieren. De Sintocor investeringsgroep kon haast zonder weerstand de exploitatierechten kopen. Iedereen dacht dat ze gek waren met hun plan om een vakantieplaneet te creëren. Alicia was begonnen met zestig hectaren en twee teleportatiestations. In die begin dagen waren de landprijzen goedkoop. Sintocor verdiende het meeste geld met de verkoop van teleportatie vergunn...

Herfst vlucht I Alicia was aan het neuriën terwijl ze de laatste hand legde aan de droogboeketten rondom de receptie. Morgen zouden honderden gasten aankomen van station Corridor. De meesten van hen zouden inboorlingen zijn van het ruimtestation dat halverwege hun sterrenstelsel zweefde. Alicia ging naar de veranda aan de achterkant van de blokhut. Daar ging ze zitten in een van de schommelstoelen. Het begon fris te worden, ze pakte een kussen met een bloemetjesprint en drukte die tegen zich aan voor de warmte. De blokhut van de receptie werd omringd door het bos waarin de herfstkleuren de bomen in vuur en vlam zetten. Ze zat net lekker toen haar ruimtecom begon te tjilpen. Ze had hem ergens binnen laten liggen. Alicia stond met een zucht op om het ding te gaan zoeken. “Alicia, ik ben het Nola, stoor ik?” “Hoi Nola! Nee, je stoort niet, ik heb hier alles onder controle. Wat is er?” “Ik vroeg me af of je nog plek hebt voor een paar last minute gasten? Ik weet dat het laat is, ...

Er was eens... #2 Er was eens een meisje dat op een maan woonde. Ze wist niet dat het een maan was. Het was er gewoon. Het meisje bracht haar dagen door, spelend met haar vriendjes en vriendinnetjes onder de amberkleurige hemel. Af en toe, als ze lang genoeg konden buitenspelen, vingen ze een glimp op van de Wachter die zijn hoofd boven de horizon uitstak.  Soms werd ze ’s nachts wakker en dan ging ze voor het raam staan om naar hem te kijken. De Wachter verlichtte de nachtelijke hemel als een groot oranje deksel. Maar op een dag keek het meisje naar boven en zag grote, dreigende ruimteschepen. De mensen die uit die schepen kwamen, waren nogal kort en stevig. Hun gezichten zagen er al net zo gemeen uit als hun ruimteschepen. Toen het meisje op een stralende ochtend op school kwam, leek haar lerares overstuur. “Wat is er juf Yosha, vind u die ruimteschepen ook zo eng?”, vroeg ze. Juf Yosha glimlachte en zei: “Maak je geen zorgen Iulenya, het komt allemaal wel goed.” Maar haar og...

Het vergeten Huis Er stond eens een Huis dat door de Tijd vergeten werd. Dat had het Huis niet zo bedoeld. Het was eenvoudigweg over het hoofd gezien. Toen de Tijd zich uitbreidde door de ruimte stopte hij vlak voordat hij bij het rode bakstenen huisje met de altijdgroene tuin was aangekomen. Het duurde niet lang voordat de Tijd zijn vergissing opmerkte. Hij kwam terug om het Huis op te eisen. Maar het rode bakstenen huisje met het puntige dak wilde daar niets van weten. Het weigerde zich te laten veranderen. Gedurende de hele aanval van de Tijd hield het Huis de ramen gesloten en weerhield het hout van werken. Het verbood de Wind om in de tuin te waaien en de dakpannen te kietelen. De Tijd trok zich terug met een waakzaam oog op het rode bakstenen huisje met de ongeroerde onderdelen. Geen blad bewoog in de altijdgroene tuin. Van lieverlee raakte de Tijd verveeld en verliet zijn wachtpost. De Wind waaide direct naar binnen. Ze liet de dakpannen dansen en streelde het gras. Het hou...

Stel je voor: verdwaald zijn De zon verwarmde zijn gezicht terwijl hij in het gras lag. Vanuit de verte hoorde hij gezang en gelach. Een frons vormde zich op zijn voorhoofd. Hij zou spoedig zijn ogen open moeten doen. Hij wilde dat niet. Elke keer dat hij dat deed, leek het alsof hij door de gaten van de wereld viel naar een andere plek waar hij niet thuishoorde. Leo opende zijn ogen en de realiteit verschoof. Hij stond in een steeg met kinderkoppen. De lucht was grauw en hij hoorde enkel lawaai. Niet wetend waar hij naartoe moest gaan, liep hij maar gewoon rechtdoor. De steeg kwam uit op een straat vol mensen. Om zich heen kijkend, sloeg hij zomaar linksaf. Het was nu al dagen zo. Misschien zelfs langer, hij wist het niet zeker. Leo kon zich niet herinneren hoe hij hier terecht was gekomen. Hij had het gevoel dat dit een grote stad was al kon hij het niet zeker weten. De stroom winkelende mensen duwde hem naar de rechterkant van de straat. Hij liep verder, starend naar de ijzeren ...

Stel je voor: misdadige stilte Ellen kamde zwijgend haar haren. Het was een gewoonte waarvoor ze al vaak gestraft was. Toch weigerde ze om het anders te doen. Ze had er geen moeite mee om haar haren te kammen. Het was voor haar ook geen punt om daarvoor op een rots te moeten zitten. Maar ze kon zichzelf er niet toe brengen om erbij te zingen. Als klein meisje had ze in een koor leren zingen net als alle anderen. Haar moeder had haar meegenomen naar de lagune van helderblauw water. Er zaten zeker twintig meisjes in de groep van vier- en vijfjarigen. Juffrouw Bubbels had vooraan gestaan en uitgelegd dat ze over een paar weken op het strand zouden zingen. Ellen had daar als een berg tegenop gezien. Maar juffrouw Bubbels had, met haar vriendelijke gezicht, haar zachte gele haren en blauwe ogen, Ellen ervan verzekerd dat het allemaal goed zou komen.    En dat was ook zo. Zowel in de zee als op het strand vond ze het leuk om met het koor te zingen. Toen ze zeven werd...

Stel je voor: zo'n dag Terwijl Theodoor door het raam staarde naar de zwarte leegte van de ruimte realiseerde hij zich dat het vandaag zo’n dag zou zijn. Een oranje lampje knipperde op zijn communicator. Spoedvergadering met het personeel natuurlijk. Hij vroeg Arjina om de inventaris over te nemen en ging naar de personeelskamer. Tot een paar minuten geleden was hun Vakantie Lijn onderweg geweest van Krithika, een industriële kolonie, naar Demyan. Een landbouw planeet die diverse betaalbare gezinsvakanties aanbood. Je kon daar dingen doen als een week op een boerderij wonen of lange wandelingen maken door de natuur. Het soort vakanties waar hun bedrijf zich in gespecialiseerd had. Maar om de een of andere reden, bevonden ze zich nu op de grens van het in kaart gebrachte universum. Toen Theodoor de personeelskamer binnentrad trof hij kapitein Thompson aan. Ze had de koffie al opstaan en was bezig thee te zetten. Uit de manier waarop ze met de deuren sloeg kon Theo...

Stel je voor: gelukkig zijn Gelukkig zijn. Voor verhalen een ongebruikelijk onderwerp, dacht Helena. Eigenlijk best jammer want het is moeilijk voor elkaar te krijgen. De meeste mensen ervaren in hun hele leven maar een paar momenten waarin ze echt gelukkig zijn. Waarom zouden ze dan niet een boek kunnen pakken of naar een film kunnen gaan die hen de illusie ervan kan geven al is het maar voor heel even?  Vermoedelijk was het een lastig onderwerp om over te schrijven. Hoeveel zou je eigenlijk kunnen vertellen over iemand die volmaakt gelukkig is met zijn of haar leven? Waarmee zou je het publiek geboeid houden? Helena mijmerde over deze vragen terwijl ze lui van de zon lag te genieten in de achtertuin. Ze had een gedeelte van de aangestampte aarde vrij gemaakt van keien zodat ze zonder moeilijkheden de schommelstoel kon gebruiken. Ze hield van dit moment van de dag. De namiddag zon zorgde altijd voor de juiste temperatuur. Warm maar niet te heet. Ze vroeg zich af hoe geluk...

Stel je voor: spoorzoeken Sara luisterde geconcentreerd naar haar prooi. Ze was naar de juiste plek gekomen. De eerste paar weken was het overweldigend geweest om de kudde te volgen. Maar na een tijdje begon ze het patroon te zien.  Ze had geraden waar ze heen zouden gaan. Het was moeilijk om stil te blijven staan. Ze had een dansje willen doen toen ze zag dat ze het goed geraden had. Maar ze wilde hen nu niet verjagen. De kudde was nog niet compleet. Een paar laatkomers passeerden de plek waar Sara zich verstopte. Ze moest verborgen blijven. Ze had nog geen zicht op haar doelwit. Het maakte haar nerveus. Sara had geprobeerd de knoop in haar buik los te maken, dit hielp niet. Eindelijk kwamen de laatsten voorbij. Ze liet het geluid wegsterven zonder zich te bewegen. Sara stak haar hoofd om de hoek om de kudde te bekijken. Ze zag waar haar doelwit zich bevond en verborg zich weer. Ze sloot haar ogen en dacht terug aan wat ze gezien had. Welke route moest ze nemen om haar pr...