Mythofilia

Er was eens... #2 Er was eens een meisje dat op een maan woonde. Ze wist niet dat het een maan was. Het was er gewoon. Het meisje bracht haar dagen door, spelend met haar vriendjes en vriendinnetjes onder de amberkleurige hemel. Af en toe, als ze lang genoeg konden buitenspelen, vingen ze een glimp op van de Wachter die zijn hoofd boven de horizon uitstak.  Soms werd ze ’s nachts wakker en dan ging ze voor het raam staan om naar hem te kijken. De Wachter verlichtte de nachtelijke hemel als een groot oranje deksel. Maar op een dag keek het meisje naar boven en zag grote, dreigende ruimteschepen. De mensen die uit die schepen kwamen, waren nogal kort en stevig. Hun gezichten zagen er al net zo gemeen uit als hun ruimteschepen. Toen het meisje op een stralende ochtend op school kwam, leek haar lerares overstuur. “Wat is er juf Yosha, vind u die ruimteschepen ook zo eng?”, vroeg ze. Juf Yosha glimlachte en zei: “Maak je geen zorgen Iulenya, het komt allemaal wel goed.” Maar haar og...

Er was eens... Er was eens een jonge man. Zijn naam was Lucas. Lucas droomde van een avontuurlijk leven. Vechten met draken of rondvliegen in raketten, dat leek hem wel wat. Zijn echte leven vond hij saai. Iedere ochtend werd hij om zes voor zeven gewekt door zijn bediende. Om zeven uur kwam zijn kamerheer melden dat het bad klaar was. Lucas waste zichzelf. Uit principe had hij jaren geleden de sponsmeisjes weggestuurd. Kwart over zeven stond de kleermaker klaar met een rek vol nieuwe kleren. Lucas moest elke dag drie outfits kiezen. Behalve op feestdagen, dan had hij er minstens vijf nodig. Nee zijn leven was niet avontuurlijk. Eten, studeren, een gesprek met zijn vader en een wandeling met zijn moeder; alles was vastgelegd in een schema. Dat schema werd nauw nageleefd door nerveuze bedienden die vreesden voor de consequenties van zelfs maar een minuut vertraging. Als kleine jongen had hij het fijn gevonden om altijd te weten wat er ging gebeuren. Maar de ...